Dromiceiomimus - Historia wersji

Dino: /* Spis gatunków */

2018-10-22T20:40:53Z

‎Spis gatunków

Kamil Kamiński: /* Bibliografia */

2018-10-22T17:44:24Z

‎Bibliografia

Kamil Kamiński: McDonald i Currie, 2018

2018-10-22T17:43:30Z

McDonald i Currie, 2018

Kamil Kamiński: /* Budowa i paleobiologia */

2017-04-05T07:57:59Z

‎Budowa i paleobiologia

Kamil Kamiński: /* Historia badań */

2017-04-05T07:57:17Z

‎Historia badań

Kamil Kamiński: /* Historia badań */

2017-04-05T07:56:46Z

‎Historia badań

Kamil Kamiński o 19:27, 4 kwi 2017

2017-04-04T19:27:21Z

Kamil Kamiński: obrazek

2017-04-04T19:26:43Z

obrazek

Kamil Kamiński: uzupełnienie (Cullen i in., 2013 i 2014), opierzenie

2017-04-04T19:20:27Z

uzupełnienie (Cullen i in., 2013 i 2014), opierzenie

Kamil Kamiński: /* Budowa i paleobiologia */ linkowanie

2016-12-08T18:31:43Z

‎Budowa i paleobiologia: linkowanie

@@ Linia 126: / Linia 126: @@
 |-
 | {{V|''D. samueli''}}
 |-
 | = ''Struthiomimus samueli''
@@ Linia 131: / Linia 132: @@
 |-
 | = ''Ornithomimus  samueli''
-| {{Kpt|[[William Parks|Parks]], [[1928]]}}
+| {{Kpt|([[William Parks|Parks]], [[1928]]) [[Kuhn]], [[1965]]}}
 |-
 |}

@@ Linia 141: / Linia 141: @@
 Cullen, T. M., Ryan, M. J., Schröder-Adams, C.; Currie, P. J., Kobayashi, Y. (2013). "An Ornithomimid (Dinosauria) Bonebed from the Late Cretaceous of Alberta, with Implications for the Behavior, Classification, and Stratigraphy of North American Ornithomimids". PLOS ONE. 8 (3): e58853. [[doi:10.1371/journal.pone.0058853]].
 Kobayashi, Y.,  Barsbold, R. (2006). "Ornithomimids from the Nemegt Formation of Mongolia."Journal of the Paleontological Society of Korea 22(1):195-207
@@ Linia 151: / Linia 149: @@
 Makovicky, P.J., Kobayashi, Y. & Currie, P.J. (2004) "Ornithomimosauria" [w:] Weishampel, D.B., Dodson, P. & Osmólska, H. "The Dinosauria" Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 137-150.
 McFeeters, B., Ryan, M., J., Schröder-Adams, C., Cullen, T., M. (2016). ''A new ornithomimid theropod from the Dinosaur Park Formation of Alberta, Canada.'' Journal of Vertebrate Paleontology. [[DOI: 10.1080/02724634.2016.1221415]]

@@ Linia 55: / Linia 55: @@
 W 1926 roku  [[William Parks| Parks]] opisał odkryty przez siebie niekompletny szkielet ornitimimida, tworząc nowy [[gatunek]] w ramach rodzaju ''[[Struthiomimus]]'' – ''S. brevetertius''. Później epitet gatunkowy zmieniono na ''brevitertius''. W 1972 r. [[Dale Russell|Russell]] przeniósł go wraz ze ''S. samueli''  do nowo utworzonego rodzaju ''Dromiceiomimus''. Do ''D. brevitertius'' zaliczył też holotyp ''Struthiomimus ingens''.
-Russell postulował odrębność ''Dromiceiomimus'' i ''[[Ornithomimus]] edmontonicus'', opisanego przez [[Charles Sternberg|Sternberga]] w 1933 r., a rok później zsynonimizowanego ze ''S. currellii'' przez tego samego autora. Różnice między nimi dotyczyć miały proporcji kończyn. Wydaje się jednak, że wynikały one po części z niepewności pomiaru uszkodzonych kości, różnego wieku badanych okazów lub ze zmienności osobniczej. Ponadto wyliczenie cech różniących ''Dromiceiomimus'' i ''Ornithomimus edmontonicus'' opierało się na bardzo małej próbie ([[Michael Mortimer|Mortimer]], 2016 online). W związku z tym [[Peter Makovicky|Makovicky]] i in. (2004) oraz [[Nick Longrich|Longrich]] (2008) dokonali synonimizacji tych gatunków, z czym zgadza się też Mortimer. Jednak [[Yoshitsugu Kobayashi|Kobayashi]] i [[Rinchen Barsbold|Barsbold]] (2006) nadal traktowali ''Ornithomimus edmontonicus'' i ''Dromiceiomimus brevitertius'' jako oddzielne taksony. Z kolei wymienieni wcześniej autorzy posługiwali się nazwą ''Ornithomimus edmontonicus'' w odniesieniu do szczątków zaliczanych do obu tych gatunków. Jednak nazwa ''brevitertius'' została nadana wcześniej, w związku z tym to właśnie ten epitet gatunkowy powinien być używany. Ponadto, biorąc pod uwagę dość odległy związek z ''Ornithomimus velox'', wydaje się że właściwą nazwą będzie ''Dromiceiomimus brevitertius'' (Mortimer, 2016 online).  [[Bradley McFeeters|McFeeters]] i in. (2016) użyli kombinacji ''Ornithomimus''/”''Dromiceiomimus''”, co wskazuje na niepewność lub też subiektywność co do dokładnej klasyfikacji. Niezbędne są więc dalsze badania.
+Russell postulował odrębność ''Dromiceiomimus'' i ''[[Ornithomimus]] edmontonicus'', opisanego przez [[Charles Sternberg|Sternberga]] w 1933 r., a rok później zsynonimizowanego ze ''S. currellii'' przez tego samego autora. Różnice między nimi dotyczyć miały proporcji kończyn. Wydaje się jednak, że wynikały one po części z niepewności pomiaru uszkodzonych kości, różnego wieku badanych okazów lub ze zmienności osobniczej. Ponadto wyliczenie cech różniących ''Dromiceiomimus'' i ''Ornithomimus edmontonicus'' opierało się na bardzo małej próbie ([[Michael Mortimer|Mortimer]], 2016 online). W związku z tym [[Peter Makovicky|Makovicky]] i in. (2004) oraz [[Nick Longrich|Longrich]] (2008) dokonali synonimizacji tych gatunków, z czym zgadza się też Mortimer. Jednak [[Yoshitsugu Kobayashi|Kobayashi]] i [[Rinchen Barsbold|Barsbold]] (2006) nadal traktowali ''Ornithomimus edmontonicus'' i ''Dromiceiomimus brevitertius'' jako oddzielne taksony. Z kolei wymienieni wcześniej autorzy posługiwali się nazwą ''Ornithomimus edmontonicus'' w odniesieniu do szczątków zaliczanych do obu tych gatunków. Jednak nazwa ''brevitertius'' została nadana wcześniej, w związku z tym to właśnie ten epitet gatunkowy powinien być używany. Ponadto, biorąc pod uwagę dość odległy związek z ''Ornithomimus velox'', wydaje się że właściwą nazwą będzie ''Dromiceiomimus brevitertius'' (Mortimer, 2016 online).  [[Bradley McFeeters|McFeeters]] i in. (2016) użyli kombinacji ''Ornithomimus''/”''Dromiceiomimus''”, co wskazuje na niepewność lub też subiektywność co do dokładnej klasyfikacji. Niezbędne są więc dalsze badania. W 2018 r. [[Ian McDonald|McDonald]] i [[Philip Currie|Currie]] dostarczyli kolejnych argumentów na rzecz odrębności ''Dromiceiomimus'' i ''Ornithomimus''. Autorzy ci stwierdzili, że różnią się one m.in. stosunkiem długości kości piszczelowej do udowej. Jednocześnie w ich analizie filogenetycznej ornitomim okazał się bliższy ''[[Anserimimus]]'' niż dromicejomimowi.
 [[Plik:Ornithomimid.jpg|300px|thumb|right|Szkielet dromicejomima w pozycji posmiertnej. Autor zdjęcia: FunkMonk. [https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Ornithomimid.jpg].]]
@@ Linia 141: / Linia 141: @@
 Cullen, T. M., Ryan, M. J., Schröder-Adams, C.; Currie, P. J., Kobayashi, Y. (2013). "An Ornithomimid (Dinosauria) Bonebed from the Late Cretaceous of Alberta, with Implications for the Behavior, Classification, and Stratigraphy of North American Ornithomimids". PLOS ONE. 8 (3): e58853. [[doi:10.1371/journal.pone.0058853]].
 Kobayashi, Y.,  Barsbold, R. (2006). "Ornithomimids from the Nemegt Formation of Mongolia."Journal of the Paleontological Society of Korea 22(1):195-207

@@ Linia 66: / Linia 66: @@
 Tak jak inne ornitomimidy, dromicejomim  był dwunożnym, ptakopodobnym teropodem z małą głową zakończoną bezzębnym dziobem i osadzoną na stosunkowo długiej szyi. Kończyny tylne były długie i przystosowane do biegu.  Pazury tylnych kończyn były proste w bocznym widoku i płaskie od spodu, co jest typowe dla ornitomimidów. Dalsze kręgi ogonowe były wyższe niż szersze w bocznym widoku,  a ich prezygapofyzy pokrywały 40-80% trzonu poprzedzającego je kręgu (Cullen i in., 2013).
-Na kościach kilku osobników zachowały się prawdopodobne ślady piór. Zarówno młody, jak i dorosłe osobniki  miały nitkowate pióra na głowie, szyi, kończynach i tułowiu, podczas gdy dorosłym wyrastały dodatkowe pióra zawierające stosinę na kończynach przednich. Zapewne odgrywały one rolę podczas popisów godowych (Zelenitsky i in., 2012).  W 2015 r. [[Aaron van der Reest]] i współpracownicy opisali okaz UALVP 52531. Wg tych autorów był to kolejny szkielet ze śladami opierzenia. Na ogonie znajdowały się pióra konturowe, nieco bardziej wydłużone niż na innych częściach ciała. Jednocześnie spodnia część ogona oraz dolne części tylnych kończyn aż do połowy uda pozbawione były piór. Ogólnie schemat opierzenia przypominał ten, który występuje u obecnych strusi, i zdaniem autorów pełnił funkcje termoregulacyjne. Autorzy uznali także, że dromicejomim miał fałd skórny łączący udo z podbrzuszem, zwiększający mobilność, podobnie jak dzisiejsze ptaki. W odróżnieniu od nich, fałd ten był jednak zlokalizowany wyżej. Badania Reesta i współpracowników zostały skrytykowane przez Linghama-Soliara (2016), który uznał ich wnioski za niedostatecznie udowodnione i uznał m.in., iż rzekome pozostałości piór mogły równie dobrze być włóknami kolagenu. Reest i in. (2016) odpowiedzieli jednak na tę krytykę i podtrzymali swoje zdanie, argumentując m.in., że zachowanie kolagenu w mezozoicznych skamieniałościach jest niezwykle rzadkie.
+Na kościach kilku osobników zachowały się prawdopodobne ślady piór. Zarówno młody, jak i dorosłe osobniki  miały nitkowate pióra na głowie, szyi, kończynach i tułowiu, podczas gdy dorosłym wyrastały dodatkowe pióra zawierające stosinę na kończynach przednich. Zapewne odgrywały one rolę podczas popisów godowych (Zelenitsky i in., 2012).  W 2015 r. [[Aaron van der Reest]] i współpracownicy opisali okaz UALVP 52531. Wg tych autorów był to kolejny szkielet ze śladami opierzenia. Na ogonie znajdowały się pióra konturowe, nieco bardziej wydłużone niż na innych częściach ciała. Jednocześnie spodnia część ogona oraz dolne części tylnych kończyn aż do połowy uda pozbawione były piór. Ogólnie schemat opierzenia przypominał ten, który występuje u obecnych strusi, i zdaniem autorów pełnił funkcje termoregulacyjne. Autorzy uznali także, że dromicejomim miał fałd skórny łączący udo z podbrzuszem, zwiększający mobilność, podobnie jak dzisiejsze ptaki. W odróżnieniu od nich, fałd ten był jednak zlokalizowany wyżej. Badania Reesta i współpracowników zostały skrytykowane przez Linghama-Soliara (2016), który uznał ich wnioski za niedostatecznie udowodnione i twierdził m.in., iż rzekome pozostałości piór mogły równie dobrze być włóknami kolagenu. Reest i in. (2016) odpowiedzieli jednak na tę krytykę i podtrzymali swoje zdanie, argumentując m.in., że zachowanie kolagenu w mezozoicznych skamieniałościach jest niezwykle rzadkie.
 Dromicejomim i jego krewniacy wg większości badań mogli być roślinożercami lub wszystkożercami (zob. też [[Ornithomimosauria#dieta]] oraz [[Struthiomimus#S. altus|Struthiomimus altus]]). Znalezienie szczątków trzech osobników w jednym miejscu może świadczyć o stadnym trybie życia (Cullen i in., 2013).
 ==Gatunki==

@@ Linia 55: / Linia 55: @@
 W 1926 roku  [[William Parks| Parks]] opisał odkryty przez siebie niekompletny szkielet ornitimimida, tworząc nowy [[gatunek]] w ramach rodzaju ''[[Struthiomimus]]'' – ''S. brevetertius''. Później epitet gatunkowy zmieniono na ''brevitertius''. W 1972 r. [[Dale Russell|Russell]] przeniósł go wraz ze ''S. samueli''  do nowo utworzonego rodzaju ''Dromiceiomimus''. Do ''D. brevitertius'' zaliczył też holotyp ''Struthiomimus ingens''.
-Russell postulował odrębność ''Dromiceiomimus'' i ''[[Ornithomimus]] edmontonicus'', opisanego przez [[Charles Sternberg|Sternberga]] w 1933 r., a rok później zsynonimizowanego ze ''S. currellii'' przez tego samego autora. Różnice między nimi dotyczyć miały proporcji kończyn. Wydaje się jednak, że wynikały one po części z niepewności pomiaru uszkodzonych kości, różnego wieku badanych okazów lub ze zmienności osobniczej. Ponadto wyliczenie cech różniących ''Dromiceiomimus'' i ''Ornithomimus edmontonicus'' opierało się na bardzo małej próbie ([[Michael Mortimer|Mortimer]], 2016 online). W związku z tym [[Peter Makovicky|Makovicky]] i in. (2004) oraz [[Nick Longrich|Longrich]] (2008) dokonali synonimizacji tych gatunków, z czym zgadza się też Mortimer. Jednak [[Yoshitsugu Kobayashi|Kobayashi]] i [[Rinchen Barsbold|Barsbold]] (2006) nadal traktowali ''Ornithomimus edmontonicus'' i ''Dromiceiomimus brevitertius'' jako oddzielne taksony. Z kolei wymienieni wcześniej autorzy posługiwali się nazwą ''Ornithomimus edmontonicus'' w odniesieniu do szczątków zaliczanych do obu tych gatunków. Jednak nazwa ''brevitertius'' została nadana wcześniej, w związku z tym to właśnie ten epitet gatunkowy powinien być używany. Ponadto, biorąc pod uwagę dość odległy związek z ''Ornithomimus velox'', wydaje się że właściwą nazwą będzie ''Dromiceiomimus ''brevitertius'' (Mortimer, 2016 online).  [[Bradley McFeeters|McFeeters]] i in. (2016) użyli kombinacji ''Ornithomimus''/”''Dromiceiomimus''”, co wskazuje na niepewność lub też subiektywność co do dokładnej klasyfikacji. Niezbędne są więc dalsze badania.
+Russell postulował odrębność ''Dromiceiomimus'' i ''[[Ornithomimus]] edmontonicus'', opisanego przez [[Charles Sternberg|Sternberga]] w 1933 r., a rok później zsynonimizowanego ze ''S. currellii'' przez tego samego autora. Różnice między nimi dotyczyć miały proporcji kończyn. Wydaje się jednak, że wynikały one po części z niepewności pomiaru uszkodzonych kości, różnego wieku badanych okazów lub ze zmienności osobniczej. Ponadto wyliczenie cech różniących ''Dromiceiomimus'' i ''Ornithomimus edmontonicus'' opierało się na bardzo małej próbie ([[Michael Mortimer|Mortimer]], 2016 online). W związku z tym [[Peter Makovicky|Makovicky]] i in. (2004) oraz [[Nick Longrich|Longrich]] (2008) dokonali synonimizacji tych gatunków, z czym zgadza się też Mortimer. Jednak [[Yoshitsugu Kobayashi|Kobayashi]] i [[Rinchen Barsbold|Barsbold]] (2006) nadal traktowali ''Ornithomimus edmontonicus'' i ''Dromiceiomimus brevitertius'' jako oddzielne taksony. Z kolei wymienieni wcześniej autorzy posługiwali się nazwą ''Ornithomimus edmontonicus'' w odniesieniu do szczątków zaliczanych do obu tych gatunków. Jednak nazwa ''brevitertius'' została nadana wcześniej, w związku z tym to właśnie ten epitet gatunkowy powinien być używany. Ponadto, biorąc pod uwagę dość odległy związek z ''Ornithomimus velox'', wydaje się że właściwą nazwą będzie ''Dromiceiomimus brevitertius'' (Mortimer, 2016 online).  [[Bradley McFeeters|McFeeters]] i in. (2016) użyli kombinacji ''Ornithomimus''/”''Dromiceiomimus''”, co wskazuje na niepewność lub też subiektywność co do dokładnej klasyfikacji. Niezbędne są więc dalsze badania.
 [[Plik:Ornithomimid.jpg|300px|thumb|right|Szkielet dromicejomima w pozycji posmiertnej. Autor zdjęcia: FunkMonk. [https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Ornithomimid.jpg].]]

@@ Linia 62: / Linia 62: @@
 ==Budowa i paleobiologia==
 Jak już wspomniano, ''Dromiceiomimus'' charakteryzował się bardzo podobną budową do swoich krewniaków, takich jak [[Struthiomimus]] czy ''[[Ornithomimus]]'', różniąc się od nich jedynie drobnymi szczegółami i proporcjami, był też nieco mniejszy od strutiomima. Największy osobnik (CMN 12228 ) ''D. brevitertius'' wg Mortimera (2016 online) mierzył 3,66 m długości i ważył 144 kg. Nieco mniejszy był okaz ROM 851 (3,3 m i 110 kg wg Mortimera), natomiast Benson i in. (2014) szacują jego wagę na zaledwie 84 kg. Wydaje się, że ''D. samueli''  mógł osiągać nieco większe rozmiary. Jego holotyp (ROM 840) miał czaszkę o 7,5% dłuższą od CMN 12228, a jego kręgi szyjne były 4-15% dłuższe od odpowiadających im kręgów największego osobnika ''D. brevitertius'' . Rozmiary  tego okazu mogły więc oscylować w okolicach 4 m długości. Z drugiej strony należy wspomnieć o wynikach badań [[Thomas Cullen|Cullena]] i in. (2014). Autorzy przebadali 4 osobniki ''D. brevitertius'' (jako ''Ornithomimus edmontonicus''): CMN 12068, CMN 12069, CMN 12070 oraz ROM 852. Na podstawie analizy histologicznej stwierdzili oni, że osobniki te ni zakończyły jeszcze wzrostu. Tymczasem osobnik RTMP 95.110.1, zaliczony przez Mortimera do ''D. samueli'' był dorosły, a mimo to cechował się podobnymi rozmiarami do wyżej wymienionych okazów. Może to świadczyć o dużej zmienności rozmiarów wśród ''Dromiceiomimus'' lub w ogóle wśród ornitomimidów.
-[[Plik:"Ornithomimus" sp. by Tom Parker.png|300px|thumb|right|Rekonstrukcja opierzonego dromicejomima (jako ''Ornithomimus sp''. Autor : Tom Parker. [https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%22Ornithomimus%22_sp._by_Tom_Parker.png].]]
+[[Plik:"Ornithomimus" sp. by Tom Parker.png|300px|thumb|right|Rekonstrukcja opierzonego dromicejomima (jako ''Ornithomimus sp.''). Autor : Tom Parker. [https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%22Ornithomimus%22_sp._by_Tom_Parker.png].]]
 Tak jak inne ornitomimidy, dromicejomim  był dwunożnym, ptakopodobnym teropodem z małą głową zakończoną bezzębnym dziobem i osadzoną na stosunkowo długiej szyi. Kończyny tylne były długie i przystosowane do biegu.  Pazury tylnych kończyn były proste w bocznym widoku i płaskie od spodu, co jest typowe dla ornitomimidów. Dalsze kręgi ogonowe były wyższe niż szersze w bocznym widoku,  a ich prezygapofyzy pokrywały 40-80% trzonu poprzedzającego je kręgu (Cullen i in., 2013).

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 {{DISPLAYTITLE:''Dromiceiomimus''}}
 <small>
@@ Linia 15: / Linia 14: @@
 |-
 !  '''Długość''':
-| 3,7-?4 m
+| >3,7 m
 |-
 !  '''Masa''':
@@ Linia 62: / Linia 61: @@
 ==Budowa i paleobiologia==
-Jak już wspomniano, ''Dromiceiomimus'' charakteryzował się bardzo podobną budową do swoich krewniaków, takich jak [[Struthiomimus]] czy ''[[Ornithomimus]]'', różniąc się od nich jedynie drobnymi szczegółami i proporcjami, był też nieco mniejszy od strutiomima. Największy osobnik (CMN 12228 ) ''D. brevitertius'' wg Mortimera (2016 online) mierzył 3,66 m długości i ważył 144 kg. Nieco mniejszy był okaz ROM 851 (3,3 m i 110 kg wg Mortimera), natomiast Benson i in. (2014) szacują jego wagę na zaledwie 84 kg. Wydaje się, że ''D. samueli''  mógł osiągać nieco większe rozmiary. Jego holotyp (ROM 840) miał czaszkę o 7,5% dłuższą od CMN 12228, a jego kręgi szyjne były 4-15% dłuższe od odpowiadających im kręgów największego osobnika ''D. brevitertius'' . Rozmiary  tego okazu mogły więc oscylować w okolicach 4 m długości.
+Jak już wspomniano, ''Dromiceiomimus'' charakteryzował się bardzo podobną budową do swoich krewniaków, takich jak [[Struthiomimus]] czy ''[[Ornithomimus]]'', różniąc się od nich jedynie drobnymi szczegółami i proporcjami, był też nieco mniejszy od strutiomima. Największy osobnik (CMN 12228 ) ''D. brevitertius'' wg Mortimera (2016 online) mierzył 3,66 m długości i ważył 144 kg. Nieco mniejszy był okaz ROM 851 (3,3 m i 110 kg wg Mortimera), natomiast Benson i in. (2014) szacują jego wagę na zaledwie 84 kg. Wydaje się, że ''D. samueli''  mógł osiągać nieco większe rozmiary. Jego holotyp (ROM 840) miał czaszkę o 7,5% dłuższą od CMN 12228, a jego kręgi szyjne były 4-15% dłuższe od odpowiadających im kręgów największego osobnika ''D. brevitertius'' . Rozmiary  tego okazu mogły więc oscylować w okolicach 4 m długości. Z drugiej strony należy wspomnieć o wynikach badań [[Thomas Cullen|Cullena]] i in. (2014). Autorzy przebadali 4 osobniki ''D. brevitertius'' (jako ''Ornithomimus edmontonicus''): CMN 12068, CMN 12069, CMN 12070 oraz ROM 852. Na podstawie analizy histologicznej stwierdzili oni, że osobniki te ni zakończyły jeszcze wzrostu. Tymczasem osobnik RTMP 95.110.1, zaliczony przez Mortimera do ''D. samueli'' był dorosły, a mimo to cechował się podobnymi rozmiarami do wyżej wymienionych okazów. Może to świadczyć o dużej zmienności rozmiarów wśród ''Dromiceiomimus'' lub w ogóle wśród ornitomimidów.
-Tak jak inne ornitomimidy, dromicejomim  był dwunożnym, ptakopodobnym teropodem z małą głową zakończoną bezzębnym dziobem i osadzoną na stosunkowo długiej szyi. Kończyny tylne były długie i przystosowane do biegu. Na kościach trzech osobników zachowały się ślady piór. Zarówno młody, jak i dorosłe osobniki  miały nitkowate pióra na głowie, szyi, kończynach i tułowiu, podczas gdy dorosłym wyrastały dodatkowe pióra zawierające stosinę na kończynach przednich. Zapewne odgrywały one rolę podczas popisów godowych (Zelenitsky i in., 2012). Dromicejomim i jego krewniacy wg większości badań mogli być roślinożercami lub wszystkożercami (zob. też [[Ornithomimosauria#dieta]] oraz [[Struthiomimus#S. altus|Struthiomimus altus]]).
+Tak jak inne ornitomimidy, dromicejomim  był dwunożnym, ptakopodobnym teropodem z małą głową zakończoną bezzębnym dziobem i osadzoną na stosunkowo długiej szyi. Kończyny tylne były długie i przystosowane do biegu.  Pazury tylnych kończyn były proste w bocznym widoku i płaskie od spodu, co jest typowe dla ornitomimidów. Dalsze kręgi ogonowe były wyższe niż szersze w bocznym widoku,  a ich prezygapofyzy pokrywały 40-80% trzonu poprzedzającego je kręgu (Cullen i in., 2013).
 ==Gatunki==
@@ Linia 75: / Linia 78: @@
 '''Materiał kopalny: ''' [[Holotyp]] (ROM 797): dwa niekompletne żebra grzbietowe, kość krzyżowa, cztery kręgi ogonowe, trzy szewrony oraz niekompletne kości miednicy i kończyn tylnych.
-Materiał przypisany obejmuje kilka dobrze zachowanych okazów, m.in. CMN 12228 (niekompletny szkielet, obejmujący fragmentaryczną czaszkę z żuchwą, większość kręgów, miednicę oraz część kości kończyny tylnej) i ROM 851, będący holotypem ''Struthiomimus currellii'' (czaszka z żuchwą, większość kręgów szyjnych i grzbietowych, miednica oraz kości kończyn). Oprócz tego znanych jest jeszcze kilka niekompletnych szkieletów, w tym także młodych osobników (Mortimer, 2016 online).
+Materiał przypisany obejmuje kilka dobrze zachowanych okazów, m.in. CMN 12228 (niekompletny szkielet, obejmujący fragmentaryczną czaszkę z żuchwą, większość kręgów, miednicę oraz część kości kończyny tylnej) i ROM 851, będący holotypem ''Struthiomimus currellii'' (czaszka z żuchwą, większość kręgów szyjnych i grzbietowych, miednica oraz kości kończyn). Wg Mortimera (2016 online) do tego gatunku należą też trzy niekompletne szkielety pozaczaszkowe znalezione w jednym miejscu:  CMN 12068, CMN 12069, CMN 12070. Jednak Cullen i in. (2013) uznali, że nie można ich w sposób definitywny przypisać do żadnego gatunku ornitomimida. Oprócz tego wymienić należy dwa osobniki z zachowanymi śladami piór: RTMP 2008.70.1 (dorosły) oraz RTMP 2009.110.1 (młody, mający mniej niż 1 rok w chwili śmierci).
 ===''D. samueli''===
@@ Linia 85: / Linia 88: @@
 '''Materiał kopalny: ''' [[Holotyp]] (ROM 840): czaszka z żuchwą, kręgi szyjne i przednie kręgi grzbietowe, żebra, gastralia i niekompletne kończyny przednie.
-Materiał przypisany obejmuje kilka niekompletnych okazów, wśród których najlepiej zachowany jest RTMP 95.110.1 (czaszka z żuchwą, kręgi szyjne i ogonowe, żebra, gastralia, miednica oraz kości kończyn).
+Materiał przypisany obejmuje kilka niekompletnych okazów, wśród których najlepiej zachowany jest RTMP 95.110.1 (czaszka z żuchwą, kręgi szyjne i ogonowe, żebra, gastralia, miednica oraz kości kończyn). Ważnym osobnikiem jest też UALVP 52531 (niekompletne kręgi i kończyny tylne oraz skóra z zachowanymi śladami piór).
 Do rodzaju ''Dromiceiomimus'' mogą też należeć kości kończyny przedniej ornitomimida z późnego mastrychtu formacji [[Scolard]] w Albercie (Mortimer, 2016 online).
@@ Linia 132: / Linia 135: @@
 ==Bibliografia==
-<small>Benson, R. B. J., Campione, N. E., Carrano, M. T., Mannion, P. D., Sullivan, C., Upchurch, P. & Evans, D. C. (2014) ''Rates of Dinosaur Body Mass Evolution Indicate 170 Million Years of Sustained Ecological Innovation on the Avian Stem Lineage''. PLoS Biology, 12(5), e1001853. doi:10.1371/journal.pbio.1001853
+<small>Benson, R. B. J., Campione, N. E., Carrano, M. T., Mannion, P. D., Sullivan, C., Upchurch, P. & Evans, D. C. (2014) ''Rates of Dinosaur Body Mass Evolution Indicate 170 Million Years of Sustained Ecological Innovation on the Avian Stem Lineage''. PLoS Biology, 12(5), e1001853. [[doi:10.1371/journal.pbio.1001853]].
 Kobayashi, Y.,  Barsbold, R. (2006). "Ornithomimids from the Nemegt Formation of Mongolia."Journal of the Paleontological Society of Korea 22(1):195-207
 Longrich, N. (2008) "A new, large ornithomimid from the Cretaceous Dinosaur Park Formation of Alberta, Canada: Implications for the study of dissociated dinosaur remains" Palaeontology, 51(4), 983-997. [[doi:10.1111/j.1475-4983.2008.00791.x]]
@@ Linia 145: / Linia 154: @@
 Russell, D. (1972). ''Ostrich dinosaurs from the Late Cretaceous of Western Canada''. Canadian Journal of Earth Sciences. 9 (4): 375–402. [[doi:10.1139/e72-031]].
 Zelenitsky, D., Therrien, F., Erickson, G., DeBuhr, C., Kobayashi, Y., Eberth, D., A., Hadfield, F. (2012). ''Feathered non-avian dinosaurs from North America provide insight into wing origins.'' Science. 338(6106), 510-514. [http://fossilhub.org/wp-content/uploads/2013/03/Zelenitsky_etal2012_dino_feathers.pdf]</small>